تفسیر قرآن

در اين آيه براي تكميل استدلال آيه ي قبل مي فرمايد: آيا به جای خدا چيزی را می پرستيد، که نمی تواند هيچ سود و زيانی به شما برساند؟ و خدا شنوائی داناست.

این آیه می فرماید: تنها خداى سبحان را بايد عبادت و پرستش کرد؛ زیرا کسی اله است و پرستيده می شود، که دفع ضرر و جلب منفعت کند، و چنین معبودی هم بايد كسى باشد كه مالك و صاحب اختيار نفع و ضرر است و عبادت چيزى كه خود مالك هيچ چيز نيست، صحيح نمى ‏باشد.

از طرفی، خداى سبحان تنها معبودى است كه شنوا و جوابگوى هر سائل و داناى به هر حاجتى است، و جز او كسى اين چنين نيست، پس عبادت او، واجب است و نبايد براى او شريكى قرار داد.

آری، مسيح خود نيازهاي بشري چون خوردن و خوابيدن و ... داشت، و مالك سود و زيان خويش هم نبود، تا چه رسد به اين كه مالك سود و زيان شما باشد.

چنان كه بارها هم در دست دشمنانش گرفتار شد؛ و اگر لطف خدا شامل حالش نمی شد، هرگز خلاص نمی شد؛ از اين رو، چنين كسي جز مخلوقي نيازمند نيست؛ پس چگونه او را خدا مي دانيد؟ بلكه پرستش مخصوص خداوندي است، كه از هر جهت بي نياز است.

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر