تفسیر قرآن

خصلت زشت ديگر، كه هم اكنون نيز در بين يهود وجود دارد، اين است كه مي پندارند از نژاد برترند و حتّیٰ مي گويند ما فرزندان خدا و دوستان او هستيم؛‌ بنابراين، هر فسق و جنايتي هم انجام دهيم، به قول اين آيه: پنداشتند براي آن ها امتحان و آزموني در كار نيست، لذا كور و كر شدند.

امّا وقتي يهود نمونه ‏هايي از مجازات هاي الاهي و سرانجام شوم اعمال زشت خود را مشاهده كردند و فهميدند كه تهديدهاي الاهي جدّي است، متوجّه شدند، كه نزد خدا هيچ كرامت ذاتي ندارند، مگر اين كه تقوا پيشه كنند و واقعيّات و حقايق را ببينند و درك كنند، و مواعظ خداوند را كه به زبان انبيا مي شنوند، گوش كنند و بدان ها عمل نمايند، پشيمان گشتند و توبه كردند و ما نيز توبه ی آن ها را پذيرفتيم؛

ولي اين بيداري و ندامت و پشيماني يهود ديري نپاييد، بلكه باز شروع به طغيان و سركشي و پشت پا زدن به حق و عدالت نمودند و ديگر بار پرده ‏هاي غفلت، كه از آثار فرو رفتن در گناهان است، بر چشم و گوش آن ها افتاد؛ و باز از ديدن آيات حق نابينا و از شنيدن سخنان حق كر شدند و اين حالت، بسياري از آن ها را فرا گرفت. ولي يهود بدانند، كه خداوند هيچ گاه از اعمال آن ها غافل نبوده، بلكه همواره تمام كارهايي را كه انجام مي‏ دهند مي ‏بيند.

امام صادق (ع) در باره‏ «وَحَسِبوا اَن لاتَكونَ فِتنَةٌ» فرمود: مقصود زمانى است كه پيامبر در بين آنان نبود، «فَعَمُوا وَ صَمُّوا» زمانى است كه پيامبر از دنيا رفت، «ثُمَّ تابَ اللهُ» زمانى است كه اميرالمؤمنين (ع) به خلافت رسيد و «ثُمَّ عَمُوا وَ صَمُّوا» تا روز قيامت است. (كافى 8/ 200)

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر