تفسیر قرآن

اين آيه به مؤمنين مي فرمايد: «يهود و نصارا را يار نگيريد؛‌ آن ها دوست و يار يکديگرند؛ پس هر كس از شما با آنان يار شود، او هم از ايشان است؛‌ و دوست آنان مانند خود آنان ستمگر و ظالم است؛‌ و خدا هم ستمگران را هدايت نمي كند.»

ذكر يهود و نصارا از باب نمونه است، وگرنه ولايت هيچ كافرى را نبايد پذيرفت.

بعد از جنگ بدر، عبادة بن صامت به پيامبر اكرم (ص) عرض كرد: من هم پيماناني از يهود دارم و چون ما را تهديد مي كنند، من از هم پيماني با آنان برائت مي ‏جويم، هم پيمان من تنها خدا و پيامبر او و مؤمنين اند. عبدالله بن اُبي گفت: ولي من با بني قريضه و بني نضير پيمان دارم و از حوادث بيم دارم و به آن ها نيازمندم. پيامبر (ص) فرمود: آنچه در مورد دوستي با يهود بر عباده مي ‏ترسيديم، بر تو بيشتر مي ‏ترسم. عبدالله گفت: حال كه چنين است من هم با آن ها قطع رابطه مي‏ كنم. اين آيات نازل شد و مسلمانان را از هم پيماني با يهود و نصارا برحذر داشت. (مجمع البیان)

با توجّه به شأن نزول آيه معلوم است، که منظور آيه اين نيست كه مسلمانان هيچ گونه رابطه تجارى و اجتماعى با يهود و مسيحيان نداشته باشند؛ بلكه منظور اين است كه با آن ها هم پيمان نگردند و در برابر دشمنان روى دوستى آن ها تكيه نكنند؛ بنابراين، آن دسته از دولت هاي اسلامي كه رابطه ولايت از كفّار دارند، از كفّارند، نتيجه‏ پذيرش ولايت كفّار، قطع ولايت خداست.

پس نه كفّار را باید «ولىّ» خود گرفت و نه با آنان كه ولايت كفّار را پذيرفته ‏اند، رابطه ولايت داشت.

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر