سوره مائده

سوره مائده - آیه 27 - جزء 6


وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ ابْنَيْ آدَمَ بِالْحَقِّ إِذْ قَرَّبَا قُرْبَانًا فَتُقُبِّلَ مِنْ أَحَدِهِمَا وَلَمْ يُتَقَبَّلْ مِنَ الْآخَرِ قَالَ لَأَقْتُلَنَّكَ ۖ قَالَ إِنَّمَا يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ



پخش قاری سوره شماره آیه
محمد صدیق منشاوی سوره مائده 27
عبدالباسط محمد عبدالصمد سوره مائده 27
محمود خلیل الحصری سوره مائده 27
پخش قاری شماره صفحه ردیف
مصطفی اسماعیل 112 1
محمد صدیق منشاوی 112 2

معنای آیه

و داستان دو پسر آدم را [که سراسر پند و عبرت است] به درستی و راستی بر آنان بخوان، هنگامی که هر دو نفر با انجام کار نیکی به پروردگار تقرّب جستند، پس از یکی پذیرفته شد، و از دیگری پذیرفته نشد. [برادری که عملش پذیرفته نشد از روی حسد و خودخواهی به برادرش] گفت: بی تردید تو را می کشم. [او] گفت: خدا فقط از پرهیزکاران می پذیرد.


تفسیر قرآن


از آنجا كه يهود به خاطر حسد به پيامبر اسلام (ص) ايمان نمي آوردند، از اين آيه به بعد، داستان هابيل و قابيل فرزندان آدم و كشته شدن هابيل توسّط قابيل بر اثر حسد بيان شده است؛ پس مي فرمايد: داستان هابيل و قابيل پسران آدم را به راستی بر آن ها بخوان، كه هركدام يك قرباني براي تقرّب به پروردگار انجام دادند، قرباني هابيل پذيرفته شد، ولي قرباني قابيل پذيرفته نشد و به او گفت: تو را حتماً خواهم كشت؛ هابيل به او گفت: خدا قربانی را تنها از پرهيزگاران می پذیرد.

«بِالحقّ» بسا اشاره به سرگذشت هابيل و قابيل در تورات با خرافات است؛ امّا آنچه در قرآن آمده عين واقعيّتی است که روی داده است.

امام سجّاد (ع) فرمود: هابيل بهترين گوسفندش را براي قرباني برد‌ ولي قابيل يك دسته گندم كم ارزش. (تفسیر قمی)

در باب چهارم سفر تكوين تورات نيزچنين آمده است.

امام باقر (ع) فرمود: وقتى پسران آدم قربانى خود را تقديم نمودند، از هابيل قبول شد و از قابيل نشد، قابيل از اين ماجرا گرفتار طوفانى از حسد گرديد و دشمنى هابيل را در دل گرفت و همواره در كمين بود كه او را در خلوتى ببيند و كارش را يكسره كند، تا آن كه روزى او را در خلوت و دور از چشم آدم ديد، بر او حمله كرد و او را كشت. (تفسیر عیاشی)

بعضي گفته اند: پذيرفته شدن قرباني هابيل از طريق وحي به آدم به آن ها اعلام شد؛ ولي در رواياتي آمده: آن دو قربانی های خود را بالاي كوهي بردند، صاعقه اي به نشانه قبولي قربانی هابيل خورد و آن را سوزاند؛ امّا ديگري به حال خود ماند. در قرآن كريم هم آمده است: كساني كه گفتند: خداوند با ما عهد كرده، كه به هيچ پيامبري ايمان نياوريم، تا ما را يك قرباني بياورد، كه آتش آن را بخورد. (آل عمران 3/183)

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان




نکات دیگر