سوره نساء - آیه 137 - جزء 5
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا ثُمَّ آمَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا ثُمَّ ازْدَادُوا كُفْرًا لَّمْ يَكُنِ اللَّهُ لِيَغْفِرَ لَهُمْ وَلَا لِيَهْدِيَهُمْ سَبِيلًا
معنای آیه
کسانی که ایمان آوردند، سپس کفر ورزیدند، باز ایمان آوردند، و بار دیگر کافر شدند، آن گاه بر کفر خود افزودند، خدا بر آن نیست که آنان را بیامرزد، و به راهی هدایت کند.
تفسیر قرآن
گروهى از یهود براى القاى شبهه در مسلمانان در حضور مسلمانان اظهار ايمان مى كردند و دوباره اظهار كفر مى کردند و دليل كفر خود را نادرستى اسلام قلمداد مى كردند، این آیه می فرماید: «كساني كه ايمان آورند؛ سپس در مسائلی که به ضررشان است كافر شوند و پس از آن به حکمی که به ميل و رغبتشان است ايمان آورند و باز به حکمی که به ميل و رغبتشان نيست كافر شوند و آن گاه بر كفر خود بيفزايند، خدا آن ها را نمی بخشد و به راه حقّ هدايتشان نخواهد کرد.
البته آيه فوق هيچ دلالتى بر عدم قبول توبه اين گونه افراد ندارد، بلكه سخن در مورد آن دسته از افراد است، كه در حال كفر می ميرند.
امام صادق (ع) فرموده: مراد این آیه كسي است كه شراب را حرام مي داند ولي مي آشامد، زنا را حرام مي داند ولي مرتكب مي شود، زكات را حقّ مي داند ولي نمي دهد. (تفسير عياشي)
از مصاديق بارز اين آيه، «شَبَث بن ربعى» است، كه در زمان پيامبر مسلمان شد، پس از پيامبر مرتد شد، سپس توبه كرد و يار على (ع) گشت. امّا بعد فرمانده خوارج شد. باز توبه كرد و يار امام حسن و امام حسين (ع) شد و از كسانى بود، كه به امام حسين (ع) دعوتنامه نوشت، امّا در كوفه با مسلم بى وفايى كرد. در كربلا جزء لشكر يزيد شد و به شكرانه قتل امام حسين (ع) مسجدى در كوفه ساخت. (تفسیر نور)
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر