معنای آیه
گفتيم بشير بن ابيرق، پس از سرقت از مسلمانى، شخص بى گناهى را متّهم ساخت و با صحنه سازى خود را تبرئه كرد؛ ولى با نزول آيات گذشته رسوا شد و به دنبال رسوايى به جاى توبه ، راه كفر را پيش گرفت، آيه فوق نازل شد و فرمود: هر كه بعد از آشكار شدن راه هدايت، از در مخالفت با پيامبر در آيد و راهي جز راه مؤمنان پيش گيرد، او را به همان راه مي كشانيم و به دوزخ درآوريم، كه بد سرانجامي است».
«وَ یَبتَغِ غَیر سَبیلِ المُؤمِنینَ». البتّه سيره مسلمانان (اجماع) به شرطى حجّت است، كه با قرآن و سنّت رسول الله مخالفت نداشته باشد.
امام باقر (ع) فرمود: به هنگام خلافت اميرمؤمنان (ع) در كوفه جمعي خدمت او رفتند و گفتند: براي ما امام جماعتي تعيين كن، كه با او در ماه رمضان نمازهاي مستحبّي معروف به «تراويح» را كه عمر قرار داده به جماعت بخوانيم. امام از چنين جماعتي نهي كرد؛ زيرا جماعت در نافله مشروع نيست. آن ها با اين كه فتواي امام خود را شنيدند، با جار و جنجال وا اسلاما، وا سنّت عمرا ، سر دادند. امام كه جريان را شنيد، فرمود: آن ها را به حال خود واگذاريد، تا هر كس مي خواهند انتخاب كنند و با او اين جماعت نامشروع را به جا آورند و آيه فوق را تلاوت فرمود. (نورالثّقلين)
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر