تفسیر قرآن

در اين آيه خطاب به پيامبر اکرم اسلام (ص) مي‏ فرمايد: پس چگونه موقعي كه منافقان بر اثر گناهانشان مانند اِعراض از رسول خدا (ص) در داوری و رجوع به طاغوت، گرفتار مشکلی می شوند، برای تبرئه خود از آن گناهان، منافقانه برای توجيه کارهای ناپسند خويش نزد تو می آيند و به خدا سوگند ياد می کنند، كه منظور ما از بردن داوري نزد ديگران جز نيكي و توافق ميان طرفين نزاع نبوده است؟

حوادث تلخ براي مؤمن گاهي حكمت دارند. چنان كه امام صادق (ع) در مجلسي از زراره اظهار ناخرسندي كرد؛ آن گاه توسّط پسر زراره براي وي پيغام فرستاد كه سلام مرا به پدرت برسان و به او بگو: تو محبوب ترين اصحاب پدر من در حيات و مماتی. اين سخنان براي نجات جان تو بود، چون در مجلس بعضي از وابستگان به عبّاسيان بودند و ترسيديم وابستگي تو به ما باعث دردسر براي تو گردد. (بحار 2/246)

برخي مدّعي اند همه صحابه پيامبر (ص) عادل‏اند و آنان را نمي‏ توان جرح كرد و هر كسي پيامبر (ص) را ديده باشد، هرچند اندك، از اصحاب او شمرده مي‏ شود و عادل است.» (الاصابه فی تمييز صحابه 1/10)؛ ولي آيات مورد بحث صريحاً بيان مي ‏كنند كه در زمان رسول اكرم (ص) بعضي افراد ادّعاي مسلماني داشتند؛ امّا هنگام حلّ اختلاف راضي نبودند به پيامبر (ص) رجوع كنند، حال آن كه دستور داشتند نزد آن حضرت بروند، بنابراين آنان در عمل با پيامبر به مخالفت برخاستند و چيزي را كه مورد نهي الاهي بود انجام دادند و بر اثر اين گناه، دچار مصيبت شدند.

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر