تفسیر قرآن

بعد از بيان بهانه جويي يهود براي پذيرش آئين اسلام، که حقّانيّت آن برايشان روشن شده بود، براي هشدار به آن ها و همچنين موعظه تلويحی به مؤمنان مي فرمايد: «هرکس بالاخره مرگ را خواهد چشيد و بی ترديد در روز قيامت به شما پاداش تمام دهند و هر کس با ايمان و عمل صالح خود را از جاذبه هاي دوزخ دور کرده و داخل در بهشت شود، به سعادت نائل آمده است و زندگي دنيا تنها يک تمتّع غرورآميز است». يعني وقتي انسان به دنيا رسيد، درمي يابد که هم آميخته به انواع ناراحتي هاست و هم چقدر سريع الزّوال و زودگذر است.

البتّه از نظر آيات قرآن، لذّات دنيا به عنوان متاع غرور، در صورتی است، که انسان دنيا را هدف نهايى خود قرار دهد، كه نتيجه‏ اش غرق شدن در انواع جنايات و مانع تكامل انسانى است؛ ولى استفاده از جهان مادّه و مواهب آن به عنوان يك وسيله براى نيل به تكامل انسانى، نه تنها نكوهيده نيست، بلكه لازم و ضرورى نيز مى‏ باشد.

امام علي (ع) مي فرمايد: دنيا ضرر مي زند و مغرور مي كند و مي گذرد و خدا رضايت نداده، كه دنيا پاداش دوستانش و عقاب دشمنانش باشد. (تفسير الكاشف)

و امام صادق (ع) مي فرمايد: اهل زمين مي ميرند، تا وقتي که يکي از آن ها نماند. آن گاه اهل آسمان مي ميرند، تا وقتي که يکي از آن ها جز ملک الموت و حاملان عرش و جبرئيل و ميکائيل نمانند؛ سپس خداوند به ملک الموت مي فرمايد: به جبرئيل و ميکائيل هم بگو بميرند؛ و چون آن ها هم مردند، خداوند به ملک الموت مي فرمايد: به حاملين عرش هم بگو بميرند؛ و چون آن ها هم مردند، خداوند به ملك الموت هم مي فرمايد: تو هم بمير. آن گاه خداوند زمين را در قبضه ی قدرت خود مي گيرد و مي فرمايد: کجايند کساني که شريکي براي من ادّعا مي کردند و با من خداي ديگري قرار مي دادند؟ (صافي به نقل از کافي)

رسول خدا (ص) فرمود: به خدا سوگند، كه قطعه زمينى از بهشت به مقدار تازيانه شما، از تمام دنيا و آنچه در آن است بهتر است. (درّمنثور)

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر