سوره آل عمران

سوره آل عمران - آیه 134 - جزء 4


الَّذِينَ يُنفِقُونَ فِي السَّرَّاءِ وَالضَّرَّاءِ وَالْكَاظِمِينَ الْغَيْظَ وَالْعَافِينَ عَنِ النَّاسِ ۗ وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ ‎



پخش قاری سوره شماره آیه
محمد صدیق منشاوی سوره آل عمران 134
عبدالباسط محمد عبدالصمد سوره آل عمران 134
محمود خلیل الحصری سوره آل عمران 134
پخش قاری شماره صفحه ردیف
مصطفی اسماعیل 67 1
محمد صدیق منشاوی 67 2

معنای آیه

آنان که در گشایش و تنگ دستی انفاق می کنند، و خشم خود را فرو می برند، و از [خطاهایِ] مردم در می گذرند؛ و خدا نیکوکاران را دوست دارد.


تفسیر قرآن


بعد از اين که فرمود: «بهشت براي پرهيزگاران آماده است» در اين آيه اوصاف متّقين را به ترتيب جايگاهشان برمی شمرد ومی فرمايد: «پرهیزکاران «پرهيزگاران در راحتي و رنج انفاق مي کنند و خشم خود را فرو می خورند و از خطای خلق می گذرند و خدا نيکوکاران را دوست دارد.»

فرو بردن خشم بسيار خوب است امّا كافى نيست؛ زيرا ممكن است به صورت كينه و عداوت در دل انسان بداند؛ بلکه برای از بین بردن ریشه عداوت بايد «كظم غيظ» توأم با «عفو و بخشش» باشد، البتّه عفو از كسانى كه شايسته آنند نه کسانی كه عفو باعث جرأت بيشتر آن ها مى‏شود.

پيامبر اكرم (ص) فرمودند: «فرو برنده خشم چون شمشير زننده در ميدان جهاد است به روي دشمنان خدا و خدا دلش را سرشار از شادي گرداند.» (مجمع البيان)

پيامبر اکرم (ص) فرمود: خدا جاهل سخيّ را از عالم بخيل بيشتر دوست دارد. (ابوالفتوح)

پيغمبر اكرم (ص) فرمود: «سخاوت درختي است در بهشت و شاخه هايش به دنيا سركشيده، هركه به يكي از آن ها درآويزد او را به بهشت مي كشاند و بخل درختي است در دوزخ كه شاخه‏ هايش به دنيا سر برآورده و هركه به شاخه‏ اي از آن بياويزد او را به دوزخ برد.» (مجمع)

پيامبر اكرم (ص) فرموده: هيچ مردي از مظلمه‏ اي عفو و گذشت نكرد، مگر آن كه خدا به وسيله آن عزّتي به او عنايت فرموده است. (مجمع)

و پيامبر اكرم (ص) فرمود: «هر كس خشم خود را فرو برد در حالي كه مي تواند به آن ترتيب اثر دهد و انتقام گيرد؛ خدا در قيامت وجود او را يك پارچه سُرور سازد.» و در خبر ديگر است: «خدا وجودش را در قيامت در مهد امن نگه می دارد.» (مجمع البيان)

اميرامؤمنين (ع) فرمود: «سخي به خدا و بهشت و مردم نزديك است و از دوزخ به دور مي باشد و بخيل از بهشت و مردم به دور است و به دوزخ نزديك.» (مجمع البيان)

امام علي (ع) به امام حسن (ع) وصيّت كرد: خشم خود را فرو بر، چون من جرعه اي نديدم، كه پايانش شيرين تر و لذيذتر از خشم باشد. (الكاشف)

يکي از کنيزان امام سجّاد (ع) وقتي آب به دستش مي ريخت، ظرف آب از دستش افتاد و آن حضرت را مجروح ساخت. امام از روي خشم سر بلندکرد. کنيز گفت: خدا فرموده: «وَالکاظِمينَ الغَيظَ». حضرت فرمود: غيظم را فرو بردم. کنيز گفت: «وَالعافينَ عَنِ النّاسِ» حضرت فرمود: تو را بخشيدم، خدا بر تو ببخشد. کنيز گفت: «وَاللهُ يُحِبُّ المُحْسِنينَ». حضرت فرمود: تو را در راه خدا آزاد کردم. (درّ منثور و مجمع البيان)

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان




نکات دیگر